Krzemowy węglik (Sic), znany również jako karborund, jest półprzewodnikiem zawierającym krzem i węgiel. W przyrodzie występuje jako niezwykle rzadki minerał moissanit. Od tego czasu syntetyczny proszek SiC jest produkowany masowo 1893 do stosowania jako materiał ścierny.
SiC występuje w różnych strukturach krystalicznych, zwane politypami. Każdy polityp jest oznaczony liczbą, która oznacza liczbę warstw w jednym okresie jego sieci krystalicznej, oraz litera oznaczająca rodzaj sieci krystalicznej. Dwa najpopularniejsze politypy węglika krzemu to “alfa” (α-SiC) I “beta” (β-SiC).
- Alfa węglik krzemu (α-SiC): Najpopularniejszym politypem jest alfa węglik krzemu, który charakteryzuje się heksagonalną strukturą kryształu (podobny do struktury kryształu wurcytu). Tworzy się w temperaturach wyższych niż 1700 °C i ma twardość nieco mniejszą niż węglik boru, ale nadal jest twardszy niż większość innych materiałów. Obecnie, węglik krzemu produkowany przez przemysł chiński dzieli się na czarny węglik krzemu i zielony węglik krzemu, oba są kryształami sześciokątnymi i należą do α-SiC.
- Beta węglik krzemu (β-SiC): Beta węglik krzemu, z drugiej strony, ma sześcienną strukturę kryształu (podobną do struktury krystalicznej blendy cynku). Tworzy się w temperaturach poniżej 1700 °C i jest często stosowany w przemyśle półprzewodników ze względu na dobrą przewodność cieplną, niska rozszerzalność cieplna, szeroka przerwa wzbroniona, i doskonałą ruchliwość elektronów.
Należy zauważyć, że te politypy mają ten sam wzór chemiczny (Sic), ale różnica w strukturze kryształów nadaje im nieco inne właściwości fizyczne. Dzięki temu materiał może mieć szerokie zastosowanie, np. w materiałach ściernych, ceramika strukturalna, części samochodowe, komponenty elektryczne, a nawet w zastosowaniach lotniczych.
